"Şunu söylemek gerekir ki Soytarı Vodvil'in anti-kahramanlarının yaşama karşı haykıracakları büyük lafları var."
— Rengin Yerli • Radikal Gazetesi
"Yazar Emel Yuna’nın bir ilk romanda görmeye alışık olmadığımız türden bir kurgu olgunluğuyla okurların karşısına çıktığını görmek memnuniyet verici."
— Karen Yardımlı • Akşam Gazetesi
KİTAPTAN
————————————————————
Güneş doğmaktan hiç vazgeçmediğinden, ortalık aydınlanmaya başlamıştı yine.
Kımıltısız oturuyordu Feryal. “Ne bu şimdi, nasıl bir soytarılık alay eder gibi?” diye mırıldandı tiksintiyle. Güneşe sövdü.
Patolojik bulabilirsiniz siz şimdi. Ama onun da kendince sebepleri vardı naçar isyanında.
Az sonra, apartmandan ve sokaktan gelen, gittikçe artan telaşlı patırtılar yeni bir günün başladığının ısrarlı habercisiydi, güneşle müttefik, Feryal’e düşman.
Dünü bitmemiş, hiç bir şeyi çözememiş, hiç uyumamış ve her şeyden vazgeçmiş öylece karşısındaki pencereden aydınlanan gökyüzüne baktı.
“Yaşam beni, ben yaşamı ıskalayıp dururken, tüm olasılıklar böyle dağılırken, var saydığım dünyada, belki de hepsinin yalnızca bir rüya olduğuna inanmaya meyletmek de boş çıktı. Güneş... Mutlak olanı haykırıyor işte ama nedir o, benim hiç karşılaşamadığım?”
Ölümü düşünmüyordu. Ne ve nasıl olduğunu bilmemesiydi bunun tek sebebi.
Buradan oraya bir yol vardı aşikar, ancak oranın milyonlarca varsayımdan öte olan belirsiz gerçeği hakkında ne söyleyebilirdi ki? Tereddüdü, karşılaşacağı duruma ilişkin değil, ait hissetmezse eğer, oradan da bir yol olup olmadığıydı, arzulanan bir yere yahut yeni bir bilinmeze.
Çıkmazlar, açmazlar yeterdi artık ne de olsa. Bari değsindi.
Boyunca, daracık, camdan bir kafesin içindeymiş gibi hissediyordu kendini, hareket etmesine aman vermeyen, eylemsiz.
Ağrı ve bunaltısının en büyük etkeni, saydam olmasıydı hücresinin. Ve geçirgen. Işık, ses, ısı, kımıltı ve acı... Yaşamın akıl almaz iletkenliği!
Hepsine temasla dururken öylece, delirmesine bile izin vermeyen acı, öldürmüyordu. Acı öldürmüyordu, yaşam sadece acıtırken... Öğretilenlere inat, ne bilgelik sağlıyor, ne de bir adım yol veriyordu.
“Var ya da yok olmak değil, hiç olmamış olmaktı çözüm.” dedi, post-olanaksız!
Bin yıl önceydi sanki. Bin yıldır aynı şey...
(read less)"Şunu söylemek gerekir ki Soytarı Vodvil'in anti-kahramanlarının yaşama karşı haykıracakları büyük lafları var."
— Rengin Yerli • Radikal Gazetesi
"Yazar Emel Yuna’nın bir ilk romanda görmeye alışık olmadığımız türden bir kurgu olgunluğuyla okurların karşısına çıktığını görmek memnuniyet verici."
— Karen Yardımlı • Akşam Gazetesi
KİTAPTAN
————————————————————
Güneş doğmaktan hiç vazgeçmediğinden, ortalık aydınlanmaya başlamıştı yine.
Kımıltısız oturuyordu Feryal. “Ne bu şimdi, nasıl bir...
(read more)
Join