Michał Siermiński odtwarza w swych dociekaniach radykalną zmianę postawy politycznej, jaka równolegle do wzrostu wpływu na dzieje PRL dokonała się w działalności środowiska tzw. lewicy inteligenckiej tego okresu. W swej anatomii wyobcowania inteligenckich elit wobec ich pierwotnej bazy społecznej – ruchu robotniczego – autor bierze na warsztat postaci Michnika, Kuronia, Kołakowskiego i stawia świeżą tezę: totalny zanik ich lojalności względem zrewoltowanych mas w okresie transformacji na kapitalizm nie wziął się znikąd – poprzedził go długi okres ewolucji na konserwatywne tory, połączony z trwogą wobec tych mas jako reakcyjnych, biernych, uprzedzonych. Paradoksalnie ten okres formowania własnej paternalistycznej pozycji względem ludu przypadł na czasy nacechowane ogromną samoorganizacją dołów społecznych i walk o podłożu ściśle klasowym: od Sierpnia 1980, przez Radom 1976, Szczecin 1970, aż po Marzec 1968, kiedy wbrew elitarnej mitologii i mimo ówczesnej 'ludowej' i antysemickiej nagonki ekipy Gomułki, robotników wyszło na ulice więcej niż studentów (a w efekcie – więcej ich trafiło do więzienia).

Książka Siermińskiego nie zatrzymuje się na zaspokojeniu nurtującego wielu recenzentów pytania „kiedy więc dokładnie Kuroń i Michnik przestali być lewicowi?”. Autor unika „spektakularnej” narracji wokół głównych bohaterów swej książki, wskazując że ich ewolucja w stronę wyobcowania i akceptacji anty-demokratycznych reform wpisuje się w stały motyw ewolucji polskich – i innych – elit, ze sztandarowym przykładem Józefa Piłsudskiego, wzoru dla dojrzewającego politycznie Michnika, co to brawurowo „trafił z Bezdan do Nieświeża”.

W konsekwencji, autor każe nam zastanowić się, czego ta historia niegdyś lewicowych elit – oscylująca między strachem wobec mas w 1968, a programem otwartej przemocy wobec nas w postaci (re)prywatyzacji, przesiedleń, cięć socjalnych, odebrania kontroli nad otoczeniem i wysyłaniem na wojny – uczy nas o tej formacji jako takiej, tak starej jak sama myśl polityczna? Pytanie to zdaje się istotne zwłaszcza dziś, gdy postaci z nurtu „racjonalnej” lewicy odwołującej się do spuścizny „komandosów”, inteligencji z marca 1968, a to wchodzą w alianse z neoliberalną władzą samorządową, a to gorąco promują militaryzację kraju i świata jako sposób na budowę pokoju. Ujmując sprawę szerzej, polityczna broń kolejnych europejskich wcieleń "komandosów" okazuje się cyklicznym niewypałem wobec wzrostów nierówności i faszyzacji - dziś za sprawą tych dopełniających się sił stoimy przed największą przepaścią społeczną w dziejach naszego globu, gdzie już 8 osób posiada tyle majątku co połowa ludzkości. W tak osobliwie naznaczoną setną rocznicę Rewolucji Lutowej rozważymy więc także, jak można wyjść poza horyzont wyobraźni lewicowych elit, zdobyć się na przełom odwrotny niż w stronę reakcji i przerwać pasmo niebywałej klasowej przemocy.

Dyskusję z autorem fascynującej książki „DEKADA PRZEŁOMU ” prowadzi Michał Pospiszyl, autor wielu publikacji (wśród nich „Zatrzymać historię” z 2016 r.) oraz krytycznych recenzji (np. „Prześniona walka klas” wokół książki Ledera „Prześniona rewolucja”).