Posts
Το τραγικό είναι ένα προϊόν του στοχασμού και της τέχνης των αρχαίων ελλήνων. Είναι μία κατάκτηση πολιτισμού, που σημαδεύει πνευματικά την υψηλότερη στιγμή της παγ...
antikleidi.com

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου "Η έννοια του θείου στην κλασική Ελλάδα" για την ομηρική θεολογία.

[…] ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Όμηρος, μαζί με τον Ησίοδο, είναι οι δημιουργοί των θεών στην Ελλάδα : «αυτοί έπλασαν την ιστορία για τη γέν...
axia-logou.blogspot.com
Reviews
5.0
2 Reviews
Tell people what you think
Chris Argyrakis
· December 21, 2017
Ειναι μια απο τις αξιολογωτερες φυσιογνωμιες που ειχα την τιμη να γνωρισω. Ειναι : Knowledge, Education, and experience all together!
Photos
Posts
Image may contain: house, sky and outdoor
Nikolitsa Liantini

Ανακοινώθηκε το πρόγραμμα διαλέξεων του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Δήμου Κηφισιάς για το τρίμηνο Ιανουάριος – Μάρτιος 2018.

Διδάσκω: 18 Ιαν. 1 Φεβρ. 15. Φεβρ.... 1 Μαρτ. 15 Μαρτ. 29. Μαρτ. ( ώρα 18.00 – 19.00). Θεματική: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Είσοδος ελέυθερη

Έπαυλη «Δροσίνη» (Βιβλιοθήκη Δήμου Κηφισιάς, Αγ. Θεοδώρων & Δ. Κυριακού)

See More

Μόνον όποιος έχει την κατάλληλη ματιά βλέπει κάτι ωραίο και καλό σε κάθε καιρό, βρίσκει όμορφο το χιόνι, τον καυτό τον ήλιο, τη θύελλα και τη νηνεμία, χαίρεται με όλες τις εποχές και βασικά είναι χαρούμενος, γιατί τα πράγματα είναι έτσι, όπως είναι.

Βίνσεντ βαν Γκογκ

Image may contain: sky, plant, flower, tree, outdoor and nature

«Η λογική είναι το πιο αδύνατο μετερίζι μπροστά στις έξαλλες και ακατανίκητες ενέργειες της ψυχής και της φαντασίας».

Στρατής Μυριβήλης, Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ, Ένα τέλος που είναι μια αρχή).

Επιτρεπτή κριτική: Η λογική είναι όμως και το πλέον δυνατό.

Image may contain: 1 person

Επειδή το θέμα της αξιολόγησης και των αξιολογικών κρίσεων είναι πάντα επίκαιρο.

Η αντικειμενικότητα της επιστημονικής κρίσης αμφισβητείται κυρίως λόγω της υποκειμενικής τοποθέτησης του ερευνητή. Η ίδια η αντικειμενικότητα είναι μια αξία, η οποία, επειδή όπως κάθε αξία είναι δυνατόν να ανασκευασθεί λόγω νεότερων αποδείξεων και επιχειρημάτων, εκφράζει σε διαφορετική κάθε φορά έκταση την προσωπική θέση, είτε αναφέρεται στον καθαρά πρακτικό χώρο (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστι...κό) είτε στον καθαρά επιστημονικό. Στο δεδομένο αυτό έχει τις ρίζες του το άλυτο αναφορικά με τις αξιολογικές κρίσεις πρόβλημα, γιατί προσπαθεί, όταν βέβαια απολυτοποιείται η κηρυσσόμενη ουδετερότητα των αξιολογικών κρίσεων, να καταργήσει ό,τι από τη φύση των πραγμάτων δεν μπορεί να καταργηθεί.

(Νικολίτσα Γεωργοπούλου, Το πρόβλημα των αξιολογικών κρίσεων στην

Κοινωνιολογία, Αθήνα 1978, σ. 164)

See More
Image may contain: night

Ο ποιητής αετός

Ο ποιητής ως άνθρωπος και πολίτης αγαπά την πατρίδα του, αλλά η πατρίδα της δύναμης και της ενέργειας της ποιητικής του είναι το αγαθό, το ευγενές και το ωραίο, που δεν περιορίζεται σε κάποια ιδιαίτερη επαρχία ή συγκεκριμένη χώρα, αλλά το συλλαμβάνει και το διαμορφώνει, όπου το συναντήσει. Μοιάζει με τον αετό , ο οποίος με ελεύθερο βλέμμα αιωρείται πάνω από χώρες και του είναι αδιάφορο αν ο λαγός που πάνω του ορμάει τρέχει στην Πρωσία ή τη Σαξονία.

(Από τις συ...ζητήσεις του Goethe με τον J. P. Eckerman, Μάρτιος 1832, σε συζήτηση για την τραγική ιδέα της μοίρας στους Έλληνες.)

{Johann Peter Eckerman: Gespräche mit Goethe in den letzten Jahren seines Lebens – κεφ. 210}

«Der Dichter wird als Mensch und Bürger sein Vaterland lieben, aber das Vaterland seiner poetischen Kräfte und seines poetischen Wirkens ist das Gute, Edle und Schöne, das an keine besondere Provinz und an kein besonderes Land gebunden ist und das er ergreift und bildet, wo er es findet. Er ist darin dem Adler gleich, der mit freiem Blick über Ländern schwebt und dem es gleichviel ist, ob der Hase. auf den er hinabschießt, in Preußen oder in Sachsen läuft.».

See More

Ο ποιητής αετός

Ο ποιητής ως άνθρωπος και πολίτης αγαπά την πατρίδα του, αλλά η πατρίδα της δύναμης και της ενέργειας της ποιητικής του είναι το αγαθό, το ευγεν...ές και το ωραίο, που δεν περιορίζεται σε κάποια ιδιαίτερη επαρχία ή συγκεκριμένη χώρα, αλλά το συλλαμβάνει και το διαμορφώνει, όπου το συναντήσει. Μοιάζει με τον αετό , ο οποίος με ελεύθερο βλέμμα αιωρείται πάνω από χώρες και του είναι αδιάφορο αν ο λαγός που πάνω του ορμάει τρέχει στην Πρωσία ή τη Σαξονία.

(Από τις συζητήσεις του Goethe με τον J. P. Eckerman, Μάρτιος 1832, σε συζήτηση για την τραγική ιδέα της μοίρας στους Έλληνες.)

{Johann Peter Eckerman: Gespräche mit Goethe in den letzten Jahren seines Lebens – κεφ. 210}

«Der Dichter wird als Mensch und Bürger sein Vaterland lieben, aber das Vaterland seiner poetischen Kräfte und seines poetischen Wirkens ist das Gute, Edle und Schöne, das an keine besondere Provinz und an kein besonderes Land gebunden ist und das er ergreift und bildet, wo er es findet. Er ist darin dem Adler gleich, der mit freiem Blick über Ländern schwebt und dem es gleichviel ist, ob der Hase. auf den er hinabschießt, in Preußen oder in Sachsen läuft.».

See More
Image may contain: bird and sky

Επειδή η 20η Νοεμβρίου εορτάζεται διεθνώς ως η ημέρα δικαιωμάτων του παιδιού, μεταξύ των οποίων και το δικαίωμά του στη σωστή μάθηση, ένα ωραίο απόσπασμα του ΛΙΑΝΤΙΝΗ για το δάσκαλο!

«Να ζευτείς για να δουλέψεις στις ανάγκες των ανθρώπων σήμερα σαν δάσκαλος είναι μια δουλειά όμοια με τη δουλειά του κηπουρού, του ταχυδρόμου, του πρωτοσυναφιτζή, του μιναδόρου και όποιου άλλου. Διαφέρει μονάχα σε ένα: ενώ εκείνοι, και στην περίπτωση που δεν ξέρουν τι κάνουν, έχουν κάποια δικαιολ...ογία, ο δάσκαλος δεν ημπορεί να την έχει. Η ίδια η φύση της δουλειάς του τού απαγορεύει τη άγνοια. Η ευχετική πρόταση του Ντοστογιέβσκι,

Κάλλιο δυστυχής αλλά να γνωρίζω παρά χαρούμενος και κορόιδο,

είναι το γόνιμο επανάκρουσμα μιας αρχαίας φράσης, που ο έλληνας τραγικός την είχε περάσει από την ψυχή του Προμηθέα:

της σης λατρείας την εμήν δυσπραξίαν,
σαφώς επίστασ’ , ουκ αν αλλάξαιμ’ εγώ.

Και ο Προμηθέας, που ερεβοκτόνος ερχότανε όταν οι φωτοσβέστες πήγαιναν, ήταν ο πρώτος δάσκαλος. Κατεβαίνοντας στους ανθρώπους κρατούσε στα χέρια του το κοντύλι και το δαδί,
την έντεχνον σοφίαν συν πυρί.»

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, HOMO EDUCANDUS, σ. 11

(Στη φωτογραφία ο Λιαντίνης μετεκπαιδεύοντας δασκάλους)

See More
Image may contain: 3 people, people smiling, people sitting and indoor
Image may contain: 1 person, standing
Nikolitsa Liantini to Φίλοι στους οποίους αρέσει η Σελίδα Ν. Γεωργοπούλου - Λιαντίνη

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: Η γυναίκα και το ερωτικό βίωμα στην ποίηση του ΣΟΛΩΜΟΥ

(Από το βιβλίο του Λιαντίνη, ΧΑΣΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥ. Ο ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ, σ. 72 εξ)

" Ο τρόπος με τον... οποίο μεταχειρίζεται τη γυναίκα στην ποίησή του ο Σολωμός φανερώνει την αισθητική του ροπή, να υψωθεί στην παράσταση μιας κοσμοαντίληψης, που ξεκινά από την επίγνωση του πραγματικού και κατευθύνεται στη διάγνωση του δυνατού. Πρόκειται για μια αγωνιστική διαδικασία, που πασχίζει να αυτοβεβαιώνεται με το να αναφέρει συνεχώς την οριστική κατοχή της φυσικής στην πιθανή κατάκτηση της μετα-φυσικής. Το μυστήριο που σκεπάζει τη σολωμική γυναίκα είναι το σταθερό γνώρισμά της να αποδίδει ακατάπαυστα την ευφροσύνη της πλήρωσης στην οδύνη της αναζήτησης. Πολύ ενωρίς ο ποιητής θα συνειδητοποιήσει ότι μόνο το ερωτικό Γίγνεσθαι είναι προορισμένο να νομιμοποιεί το ερωτικό Είναι.

Απάνου σε λουλούδια, γέννημα του αιώνιου Απρίλη,
θα πλαγιάσουμε, που απαλός ζέφυρος τα θρέφει,
σηκώνοντας ανάλαφρα μύρο ζωής

θα γράψει με την αφέλεια της πρώτης ερωτικής πείρας. Αλλά κάποτε θα πηδήξει μ’ ένα ενορατικό άλμα τρόμου στην αντικρυνή κορυφή της ερωτικής γνώσης.

Ρουφούσε ατέλειωτον έρωτα γεμάτο θάνατο.

Με το πρώτο ερωτικό λάγγεμα ο ποιητής πέφτει σε μια λεπτή ζάλη, σα ν’ αγγίζει με το βλέμμα τα σταφύλια του Διόνυσου.

Ποια είναι τούτη που βαδίζει όμοια με την αυγή;

Με την υστερινή όμως ερωτική γεύση η λεπτή ζάλη μεταβάλλεται σε δυνατό μεθύσι, σα να πίνει το κρασί του Διόνυσου περιστοιχούμενος από τις Βάκχες και τις Μαινάδες.

Ανάβρυζε από κείνην η ζωή και μ’ έζωνε
μ’ όση ακατανίκητη δύναμη τη ζώνει τώρα ο θάνατος.

Εν τούτοις η παρουσία του θανάτου, που συνοδεύει την ερωτική εμπειρία, δεν καταλεί το βίωμα της κατάφασης, αλλά το μεταβάλλει σε ισχυρή οντολογική βεβαιότητα. Ο τελευταίος οπαδός του διονυσιακού Θιάσου, που συνοδεύει τον ποιητή στην αισθητική του δημιουργία είναι η σεμνή Τελετή. Η μαρτυρία και το σύμβολο δηλαδή της ισορροπίας του μέσα στην ανεμοζάλη του κόσμου και του λυτρωμού του από τη δοκιμασία της ζωής.

Γιατί, κι αν όλα τα μεγαλεία πέφταν μπρος στα πόδια μου,
και πάλι θα γύρευα το καλό μονάχα μες στα μάτια της.

Είναι άγνωστο από ποιες δεξαμενές καταστροφής πηγάζει τόση πίστη.
Το στοιχείο που προσδίνει την άχρονη νεότητα στα ερωτικά θηράματα της σολωμικής ποίησης είναι η τάση του ποιητή να ανασυντάξει το χρόνο. Ο Σολωμός βρήκε την εύτυχη δυνατότητα να σώσει τη στιγμιαία ευφροσύνη ή οδύνη των ερωτικών του νυγμών από τη διάβρωση της χρονικής ροής με το συγκέρασμα των ποιητικών διακρίσεων του χρόνου σε κοινή υδρία. Στην ερωτική του συνείδηση η βίωση του χρόνου εμφανίζεται απαλλαγμένη από την κλασσική της διαίρεση σε παρόν, μέλλον και παρελθόν. Η αγωνία του πρώτου, η προσδοκία του δεύτερου και η νοσταλγία του τρίτου έχουν υποβληθεί στη δοκιμασία μιας αναγεννητικής μεταστοιχείωσης σε τρόπο, ώστε δεν κινιέται ο χρόνος μέσα στον ακίνητο ποιητή, αλλά ο ποιητής μέσα στον ακίνητο χρόνο. Η ερωτική του αγρύπνια, που δεν την παραστέκει ούτε η μνήμη των περασμένων ούτε η αναμονή των μελλούμενων, έχει μεταμορφωθεί σε μια διάρκεια παρούσας ηρεμίας σημαδεμένην από την τραγικότητα και την εγκαρτέρηση. Αυτόν το συμφυρμό των διαφορετικών βαθμίδων στην ενική μορφή του πρωταρχικού χρόνου τον αποδεικνύει η ανακολουθία και το ανακάτωμα των τεσσάρων «εποχών» του Κρητικού, του κατ’ εξοχήν ερωτικού ποιήματος, αλλά και η εξέλιξη του ερωτικού προβλήματος σε ολόκληρη την ποίηση του. Η ιδέα της συμπόρευσης του θετικού και του αρνητικού στοιχείου εμφανίζεται σχεδόν αμετάβλητη από την αρχή ως το τέλος. Εκείνο που αλλάζει είναι η βάθυνση στην ουσία του δεδομένου. Η εξέλιξη του ερωτικού βιώματος δεν αναφέρεται στην κίνηση σε έκταση αλλά στην εμμονή σε ένταση. Οι διάφορες γυναικείες μορφές αποτελούν αναβαθμούς και επίπεδα μιας ουσίας και αποδεικνύουν το δυναμικό χαρακτήρα του ερωτικού βιώματος στο Σολωμό."

(Η φωτογραφία είναι στον τάφο του Σολωμού στη Ζάκυνθο, 8/4/1998)

See More

Ο ΒΟΥΚΕΦΑΛΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ο Θεσσαλός Φιλόνεικος θέλησε να πουλήσει στο Βασιλιά Φίπιππο το Βουκεφάλα για 13 τάλαντα. Κανείς όμως από τους έμπειρους ιππείς του ...Βασιλιά δεν κατάφερε στην πρόβα να τιθασεύσει το άγριο άλογο. Τότε ο δωδεκάχρονος Αλέξανδρος αξίωσε απαιτητικά, περιγελώντας τους ιππείς του πατέρα του, να δοκιμάσει εκείνος. Έτρεξε στο Βουκεφάλα, έπιασε τους χαλινούς, έστρεψε το άλογο προς τον ήλιο, γιατί κατάλαβε ότι φοβόταν την ίδια του τη σκιά, το ίππευσε, και το έφερε ήρεμο μπροστά στο Βασιλιά πατέρα. Και ο Φίλιππος αναφώνησε: ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΝΑ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ.
(Πλούταρχος, Αλέξανδρος, κεφ. 6)

Μινιατούρα, 15ος αι.

See More
Image may contain: 1 person
Nikolitsa Liantini updated her status.

Νικολίτσα Γεωργοπούλου

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται ως ελπίδα για το μέλλον της φιλοσοφίας μια νέα τάση, που ως αιτίες της... μπορούν να αναφερθούν η αμηχανία, ο αποπροσανατολισμός και η απελπισία του σύγχρονου ανθρώπου. Οι ελπίδες που εναπόθεσε ο άνθρωπος στην επιστήμη, την τεχνική, την πολιτική και την οικονομία δεν εδικαιώθησαν. Έτσι με την πάροδο του χρόνου εμφανίζεται και πάλι η αναγκαιότητα του καθαρού φιλοσοφικού στοχασμού, που αποβλέπει στην επίτευξη μιας δίκαιης διαμόρφωσης του ιδιωτικού και δημόσιου βίου. Κυριαρχεί η αξίωση για μια ζωντανή φιλοσοφία, που να ασχολείται με προβλήματα ουσιώδη για την απειλούμενη ανθρώπινη ύπαρξη και αναγκαία για τη σημερινή θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Κύρια προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας τέτοιας φιλοσοφίας αποτελεί η απαίτηση της εποχής, ότι η φιλοσοφία πρέπει να γράφεται σε μια γενικά κατανοητή γλώσσα, χωρίς να της λείπει βέβαια και η ομορφιά της ιδιαιτερότητας της φιλοσοφικής γλωσσικής διατύπωσης. Γιατί η γλώσσα είναι η μορφή, η έκφραση του πνεύματος. Είναι η σημαντική της δύναμης, του ρυθμού και της ζωής του πνεύματος. Το πνεύμα ζωοποιείται με τη γλώσσα και φανερώνει μέσω αυτής τη σαφήνειά του. Αν η γλώσσα είναι εξογκωμένη, ασαφής και εξεζητημένη, άτονη και τετριμμένη, τότε τέτοιο είναι και το πνεύμα που εκφράζει. Αν η γλώσσα είναι καθαρή και σαφής, γεμάτη ζωή και χάρη, τέτοιο είναι και το πνεύμα, την εικόνα του οποίου και μαρτυρεί.
Την πρωταρχική αιτία της φιλοσοφίας πρέπει να αναζητήσουμε στην «περιορισμένη πνευματική ικανότητα» του ανθρώπου για αναζήτηση και στις πνευματικές του δυνατότητες για τη σύλληψη του καθ’ αυτού είναι, της σύνολης πραγματικότητας. Το φιλοσοφείν είναι μόνο ανθρώπινη ικανότητα. Τα ζώα ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια και ο Θεός δεν έχει ανάγκη την αγάπη για την αλήθεια, αφού ο ίδιος ορίζεται σαν αλήθεια και σοφία. Η πραγματικότητα της περιορισμένης ανθρώπινης πνευματικής ικανότητας σημαίνει ότι τη «δυνατότητα του φιλοσοφείν» την κατέχουν όλοι, πλην όμως προϋπόθεση είναι η βίωση των μοτίβων εκείνων, που προσδιορίζουν το φιλοσοφικό τρόπο διανόησης και ο αγώνας του ατελούς εγώ να εξέλθει από την αναυθεντική του κατάσταση, προσανατολιζόμενο στην καθαρά πνευματική σφαίρα του είναι.
Κάθε άνθρωπος φιλοσοφεί γενικά με τον τρόπο του. Το αίνιγμα της καταγωγής, της παρουσίας στον κόσμο και το πρόβλημα του μέλλοντος προβληματίζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάγκη απάντησης σ’ αυτά τα αινίγματα δίνει σε κάθε άνθρωπο το δικαίωμα να σκέπτεται. Οι ερωτήσεις των παιδιών έρχονται σε επιστέγασμα αυτής της διατύπωσης: Το παιδί απορεί, και ενώ προσπαθεί να σκεφτεί ότι είναι κάποιος άλλος, διαπιστώνει συνεχώς ότι είναι αυτός ο ίδιος. Το παιδί αυτό εγγίζει με βεβαιότητα την αρχή της συνείδησης του είναι μέσα στο πλαίσιο της αυτοσυνειδησίας. Κάποιο παιδί ακούγοντας την ιστορία της δημιουργίας του κόσμου «...εν αρχή ο Θεός εποίησε...» ερωτά: Τι υπήρχε πριν από αυτή την αρχή; Με την απάντηση που παίρνει βιώνει τα όρια της ερώτησης – έρευνας, βιώνει το ότι δεν ημπορεί να πάρει ολοκληρωτική απάντηση.
Ο άνθρωπος αναζητάει την εξασφάλιση. Η φύση και η ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να εγγυηθούν για την ύπαρξη. Στην κυριαρχία όμως της φύσης υπάρχει το «αλογάριαστο» και έτσι η διαρκής απειλή. Η σκληρή εργασία, η ασθένεια και ο θάνατος δεν ημπορούν να καταργηθούν.
Απέναντι όμως στο αναξιόπιστο του κόσμου υπάρχει και το αντίθετό του, το αξιόπιστο, το έμπιστο: H πατρίδα, οι πρόγονοι, η οικογένεια, οι φίλοι. Υπάρχει η ιστορική αρχή της παράδοσης στην πίστη, στη γλώσσα, στην ποίηση, στην τέχνη , στη σκέψη. Αλλά και η σύνολη παράδοση δεν παρέχει απόλυτη ασφάλεια, απλώς είναι ένας οδοδείχτης μέσα στην αναξιοπιστία της κοσμικής πραγματικότητας. Οι οριακές καταστάσεις, θάνατος, σύμπτωση, ενοχή και το αναξιόπιστο του κόσμου δείχνουν το ναυάγιο, την αποτυχία του ανθρώπου. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος πληροφορείται την αποτυχία του, αν η αποτυχία του παραμένει κρυμμένη και τον κυριεύει μόνο στο τέλος του, ή αν την βλέπει πάντοτε παρούσα σαν όριο της ύπαρξής του, αν την αντιμετωπίζει με λύσεις και καθησυχαστικά μέσα ή την αποδέχεται στη σιωπή, θεμελιώνει το ανθρώπινο γίγνεσθαι.
Η ιστορία της φιλοσοφίας είναι η ιστορία του ανθρώπου μέσα στον κόσμο, αφού αναζητά συνεχώς τις λύσεις των ανθρώπινων προβλημάτων. Τα προβλήματα όμως δεν τελειώνουν ποτέ και οι λύσεις που κάθε φορά δίδονται, δεν είναι μοναδικές. Ένα κλειστό, αποτελεσμένο κοσμοείδωλο δεν είναι δυνατό, γιατί ο κόσμος σαν όλο, σαν χωροχρονική πραγματικότητα δεν είναι πλήρως συλληπτός. Ότι κατακτιέται είναι μόνο αποσπάσματα στο χώρο της ιδέας του όλου. Αν η φιλοσοφία έκλεινε το περί του όντος ερώτημα, αν κατέληγε σε ένα κυκλικό κοσμοείδωλο, η φιλοσοφική απορία δεν θα είχε πια λόγο ύπαρξης, ο φιλοσοφικός νους θα ήταν πια ανύπαρκτος. Ο λίθος όμως του Σίσυφου εξακολουθεί να υπάρχει. Πάντα σε κάθε εποχή κάποιος νέος φιλοσοφικός νους αναλαμβάνει να τον οδηγεί προς την κορυφή, έως ότου ξανακυλήσει πάλι.
Η φιλοσοφία πιστεύει σε κείνο που δεν γνωρίζει. Σε κείνο που δε θα μάθει ποτέ. Τη μεγάλη απορία δεν θα την προωθήσει στο τέλος. Μένει ερωτηματικό αν θα γενεί να αλλάξει η πορεία του ανθρώπου.
Και όμως: Ο άνθρωπος δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη. Ίσως κάποτε οι δείχτες του χρόνου να γελάνε με τη σημερινή «πρόοδο». Όμως και τότε τίποτα δεν θα έχει αλλάξει.
Το αριστοτελικό «τι το ον; το αεί ζητούμενον και το αεί απορούμενον» είναι το μόνο που θα περιμένει απάντηση.

See More
Ο μεγάλος σύγχρονος φιλόσοφος Δ. Λιαντίνης γνώριζε αυτό που για τους επιστήμονες σήμερα αποτελεί κοινό τόπο. Ότι, δηλαδή, όλες οι παθο...
revealedtheninthwave.blogspot.pe
Image may contain: 1 person, standing and outdoor
Nikolitsa Liantini to Φίλοι στους οποίους αρέσει η Σελίδα Ν. Γεωργοπούλου - Λιαντίνη

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: Ο στόχος της παιδείας και οι δεισιδαιμονίες

(ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 18 εξ.)

Οι δύο εντολές που πάνω τους κρέμουνται οι νόμοι και οι προφήτες της παιδείας.... Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης, και να γκρεμίζεις την αχεροπλιθιά της πρόληψης.
Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.
Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.
Μαθαίνουμε για τη ζωή. «Discimus vitae», που έλεγε ο Σενέκας. Θα ειπεί πως κάθε γνώση που περνάμε στο παιδί, και κάθε δεξιότητα που του αναπτύσσουμε, είναι δεμένα με την πραγματικότητα όπως το νύχι με το κρέας.
Όχι θεωρίες και λόγια. Όχι τα άψυχα και τα νοερά σκύβαλα των βιβλίων, που ούτε καταπίνουνται ούτε μασιούνται. Ξέρεις, έξω από το Ρωμανό το Μελωδό του συναξαριστή, άνθρωπο άλλο που να πήρε κομμάτι χαρτί και να το κατάπιε, για να φωτιστεί και να μάθει; Εγώ δεν ξέρω.
Μάθηση δίκαιη και σωστή σημαίνει ζωντάνεια, αμεσότητα, σφυγμός μαστιγωμένος, κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα. Σημαίνει να πίνουμε στο ποτήρι το ίδιο μας το αίμα.
Μη λησμονούμε πως ο τελευταίος στόχος κάθε παιδείας είναι να διαπλάσει έτσι το νέο, ώστε την ορισμένη στιγμή που θα αποδοθεί στο στίβο της ζωής να μπορεί να προσαρμόζεται στην άγρια ανάγκη των πραγμάτων και των ανθρώπων.
Ωσάν ξαφνικά να τον πετάξουμε, πες, Ρομβισόνα Κρούσο στο νησί. Και να του ειπούμε:
Τώρα ψάξε να βρεις τον τρόπο για να ζήσεις. Νίκα την πείνα και την δίψα σου, το κρύο και τη μοναξιά. Νίκα την απειλή του ουρανού και της θάλασσας, και τον αρχέγονο τρόμο της ύπαρξης.
Αυτό σημαίνει το «discimus vitae». Ο δάσκαλος να ̓ναι η δύναμη, πράξη ο μαθητής, και το σχολειό γιορτή.
Όμως αυτό ακριβώς το σημείο είναι ο κόμπος, και στο δρόμο του Ηρακλή ο σταυρός. Εδώ προβάλλει η ανάγκη να διαλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Γιατί το πλήθος οι δάσκαλοι δε μαθαίνουν τα παιδιά για τη ζωή και την πράξη, αλλά για το σχολειό και τα βιβλία. Εγώ σου τα λέω, για να τα ειπώ. Και συ μη σώσεις να τα μάθεις!

See More

Από τη ΓΚΕΜΜΑ του ΛΙΑΝΤΙΝΗ

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτο πλανήτες του.
sxeseis-kai-sunaisthimata.com