Մենագրությունը բաղկացած է վեց գլուխներից:

Առաջին՝ «Գլոբալ #հիդրոքաղաքականություն/ը ժամանակակից միջազգային հարաբերություններում» գլխում անդրադարձ է կատարվում այնպիսի հարցերին, ինչպիսիք են ջրի խնդիրն ու ջրային պաշարների սակավությունը, ջրային հակամարտությունները, ջրային անվտանգությունը, հիդրոահաբեկչության եւ տեխնածին աղետների սպառնալիքները: Այստեղ բերված են օրինակներ մոլորակի ամենատարբեր շրջաններից (Ամերիկա, Եվրոպա, Մերձավոր Արեւելք, Ղրիմ, Կենտրոնական Ասիա, Հեռավոր Արեւելք):
Երկրորդ՝ «Ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտություն. էթնոքաղաքական բնագավառները» գլխում ուսումնասիրվում են ադրբեջանա-ղարաբաղյան հակամարտության տարբեր բնագավառներ, ընդգծվում է Արցախի Հանրապետության ամբողջական անվտանգության ապահովման անհրաժեշտությունը՝ բացառելով Ադրբեջանի կողմից ցանկացած վնասակար ազդեցություն #Ղարաբաղ/ի վրա, որի գոյությունից է մեծապես կախված հայոց պետականության ապագան ընդհանրապես:
Երրորդ՝ «Արցախի ջրային ռեսուրսները» գլխում նկարագրվում են Արցախի Հանրապետության հիմնական ջրային ռեսուրսները `գետեր, լճեր եւ ջրամբարներ, ստորգետնյա աղբյուրներ:
Չորրորդ՝ «Ադրբեջանի հիդրոքաղաքականությունը նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի (1921-1988թթ.) նկատմամբ» գլուխը ուսումնասիրում է նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի նկատմամբ Ադրբեջանի հիդրոքաղաքականությանն առնչվող հարցեր: Գլուխը բաղկացած է երեք ենթագլուխներից` «ԼՂԻՄ-ի սոցիալ-տնտեսական զարգացման լիակատար զսպանն ողղված Ադրբեջանի հիդրոքաղաքականությունը», «Բաքվի իշխանությունների հիդրոժողովրդագրական քաղաքականությունը նախկին ԼՂԻՄ-ում» եւ «Հիդրոահաբեկչություն»:

Հինգերորդ` «Ջրային ռեսուրսների ռազմավարական նշանակությունը Արցախի Հանրապետության տնտեսական զարգացման եւ պետականաշինության գործընթացում» գլխում քննարկվում է Արցախի Հանրապետության համար ջրային ռեսուրսների կարեւորությունը: Այս համատեքստում կարեւոր դեր են խաղում Արցախի մի շարք տարածքներ, մասնավորապես, #Քաշաթաղ/ի, եւ հատկապես՝ #Շահումյան/ի (#Քարվաճառ/ի) շրջանները: Վերջինս նաեւ #Հայաստան/ի Հանրապետության ջրային անվտանգության կարեւորագույն բաղադրիչն է, հատկապես հաշվի առնելով, որ Քարվաճառի շրջանում են սկիզբ առնում #Արփա եւ #Որոտան գետերը, որոնք, ի թիվս այլ բաների, կարեւոր դեր են խաղում Հայաստանում ջրի հիմնական աղբյուրը՝ #Սեւան/ա լիճը փրկելու գործում:
Եվ վերջապես, վեցերորդ գլխում ուսումնասիրվում են Արցախի եւ Ադրբեջանի՝ որպես հարեւան երկու պետությունների միջեւ ապագայում փոխշահավետ համագործակցություն հաստատելու հեռանկարները:

Ջրային ռեսուրսների հարցում ադրբեջանա-ղարաբաղյան հարաբերությունների ժամանակացույցը, որը ներկայացված է գրքում, բաժանված է երկու փուլի: Առաջին փուլն ընդգրկում է Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ Ադրբեջանի հիդրոքաղաքականությունը խորհրդային ժամանակաշրջանում: Այն մտավ գագաթնակետային փուլ 1960-ականների վերջին, երբ Ադրբեջանում իշխանության եկավ Հեյդար Ալիեւը: Ալիեւի դարաշրջանի սկիզբ առնելու հետ մեկտեղ Բաքվի իշխանությունները սկսեցին բացահայտորեն «ջրային ճնշման» քաղաքականություն վարել նախկին Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի նկատմամբ, ինչպես նաեւ իրականացնել «#հիդրոժողովրդագրություն», այսինքն` տարածաշրջանի կարեւորագույն գետերի աղբյուրների նկատմամբ ժողովրդագրական գերիշխում: Նույն ժամանակահատվածում Ալիեւի վարչակարգը սկսեց ԼՂԻՄ-ում վարել նաեւ «#Հիդրոահաբեկչության» քաղաքականություն:

Երկրորդ փուլն ընդգրկում է ԼՂՀ ջրային խնդրի ներկա վիճակը: Ադրբեջանի հետ դիմակայության ռազմական փուլի ավարտից հետո, ԼՂՀ-ն, կարելի է ասել, լիովին ապահովագրել էր իրեն իր ջրային ռեսուրսների վրա դրսից հնարավոր ազդեցությունից: ԼՂՀ-ն այսօր, հավանաբար, մեկն է աշխարհի այն քիչ պետություններից, որն ունենալով հարուստ ջրային ռեսուրսների պաշար, ամբողջովին վերահսկում է իր տարածքով անցնող գրեթե բոլոր ջրային զարկերակների աղբյուրները:

Գիրքը գրվել է հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն եւ ադրբեջաներեն լեզուներով աղբյուրների եւ ուսումնասիրությունների հիման վրա: Օգտագործվել են արխիվային նյութեր, պաշտոնական փաստաթղթեր, տպագրված աղբյուրներից (գրքեր, ֆորումներից նյութեր, ԶԼՄ-ներում հրատարակություններ) տեղեկատվություն, ինտերնետ-աղբյուրներ, ինչպես նաեւ Արցախի Հանրապետության ջրային տնտեսության համակարգի, առողջապահության, գյուղատնտեսության, բնապահպանության եւ բնական ռեսուրսների նախարարությունների աշխատակիցների, Բաքվի իշխանությունների հիդրոքաղաքականությունից տուժած ԼՂՀ քաղաքացիների հետ հեղինակի բազմաթիվ մասնավոր հանդիպումների ընթացքում ձեռք բերված տվյալներ:

Օգտագործվել է նաեւ պաշտոնական փաստաթղթերի եւ հայտարարությունների լայն շրջանակ, մասնավորապես, ԼՂՀ Նախագահի, վարչապետի, հանրապետության նախարարությունների եւ գերատեսչությունների ղեկավարների որոշումներն ու պաշտոնական հայտարարությունները, ԼՂՀ կառավարության որոշումները, պարենային անվտանգության եւ բնապահպանության մասին ԼՂՀ օրենքները, ԼՂՀ ջրային օրենսգիրքը, ԼՂՀ վիճակագրական ժողովածուներ, ինչպես նաեւ Ադրբեջանի ղեկավարության պաշտոնական հայտարարությունները: