Reportaż ukazał się na łamach Dużego Formatu Gazety Wyborczej:

Paweł mówił mi wtedy:

- Do ośrodka trafiłem po jednej z imprez u rodziców. Miałem 1,5 roku. Siostry mówiły: twoja stara jest nic niewarta, jesteś debilem, ułomem, gnojem. Biły za wszystko. Najgorzej, jeśli zsikałeś się do łóżka w nocy albo byłeś głośno. Lubiły bezwzględną ciszę.

Czasem prosiły starszych chłopaków o pomoc. - Dajcie im nauczkę - mówiły. Wtedy prowadzili nas na gwiazdę. Tak mówiliśmy na strych z gwiazdą na podłodze. Chłopcy nas tam rozbierali, bili, do krwi. Siostry patrzyły.

Czasem siostra Bernadetta tak mnie pobiła, że nie mogłem chodzić do szkoły. Raz wzięła drewniany wieszak. Biła po całym ciele. Już nie pamiętam, za co. Ale najgorsze były uderzenia w głowę. Tak jakby chciała dostać się do środka.

Był taki jeden z braci. Silny. On zmuszał wielu. Siostry zamykały mnie z nim i jego bratem w pokoju na klucz. To jest taki strach, że już nie możesz myśleć ani czuć.

Po reportażu siostra Bernadetta została odprowadzona do Zakładu Karnego, a w Polsce zmieniono prawo, dotyczące bezpieczeństwa dzieci w instytucjach zamkniętych.

Zgłosił się do mnie wówczas adwokat Przemysław Rosati. Spytał, czy Paweł zgodzi się, by go reprezentował. Bardzo Panu Mecenasowi za to dziękuję! I oczywiście Pawłowi, że zdecydował się na proces o odszkodowanie.

Dziękuję też Sędziemu Marcinowi Polakowskiemu. W sprawie Pawła czekamy aż wyrok będzie prawomocny. Ale ten wyrok w Sądzie Okręgowym na zawsze ułatwi ubieganie się o odszkodowanie za przemoc w sierocińcach.

Warto przekazać tę wiadomość dalej, by pokazać wielu ofiarom w instytucjach zamkniętych, że takie wyroki zapadają.
Warto walczyć o sprawiedliwość.

Niebawem mój reportaż o tej sprawie na łamach Dużego Formatu.

O systemie kar sióstr zakonnych przeczytają Państwo w książce „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie”.

Fot. Dziennik Bibliotekarki