Radojica Nikčević, snimljen na dočeku igračkog i stručnog tima KK Partizan na aerodromu '92. nakon osvajanja evropskog prvenstva. Nikčević je bio predsednik Partizana i jedan od najbogatijih i najmoćnijih ljudi Jugoslavije, navodno je njegovo bogatstvo iznosilo preko 50 miliona maraka i nazivan je prvim srpskim tajkunom. Svoje bogatstvo je demonstrirao nošenjem roleksa, zlatne igle za kravatu i dijamantskog prstena.
Na asfaltu je bio poznat kao Kneletov zaštitnik nakon Giški...ne smrti. Navodno je upravo on lično sleteo helikopterom u Crnu Goru leta '92. da bi izvukao Kneleta iz zatvora kada je uhapšen zbog pucnjave sa obezbeđenjem Gazda Jezde koje nije dozvolilo momcima sa Voždovca da uđu na Sveti Stefan koji je tada "zakupio Jezda. U to vreme Knele je bio sa celom svojom ekipom na letovanju u Budvi. Ubrzo nakon hapšenja, dok su njegovi drugovi razmišljali šta da rade, Knele je stigao do njih nasmejan na motoru sa plavušicom. Iste te godine nekoliko meseci kasnije, Knele je ubijen u Beogradu.
Nikčević je ubijen početkom oktobra '93. Tada se na ulici mimoišao sa dva momka prerušena u radnike, od kojih se jedan okrenuo i upucao Nikčevića u potiljak, nakon čega su ušli u jugo i odvezli se. Kasnije je jugo pronađen i ispostavilo se da je ukraden. Ovo ubistvo je ostalo nerasvetljeno, a kao razlog su i danas ostale spekulacije od toga da se zamerio sa nekim od svojih nekadašnjih saradnika, a u medijima su navođeni svi od ratnih profitera, tajnih službi, preko političara i biznismena, do narkodilera.
Radojica Nikčević je u Beograd doveo '92. kontroverznog advokata i biznismena Đovanija di Stefana preko koga je navodno kontrolisao narko tržište, a početkom '93. su navodno otputovali u Bogotu da se povežu sa Pablom Eskobarom. Ove priče je podgrejala čitulja koja se pojavila u beogradskim novinama nakon Nikčevićeve smrti, kao ožalošćeni bio je potpisan Pablo Eskobar, koji će dva meseca kasnije takođe biti ubijen.
Pisalo se da je Nikčević sarađivao sa svima: Sa vlašću, opozicijom, policijom, kriminalcima... Usput se izgleda mnogima zamerio, a ko ga je ubio i ko je to naručio, nikada nije otkriveno.
Što se tiče Đovanija, postao je portparol Arkanove SSJ i pojavljivao se u njegovom timu advokata kada mu je međunarodna zajednica zapretila Haškim tribunalom zbog ratnih zločina. Kada je '99. bombardovanje počelo, on je napustio Srbiju. Kasnije su ga prozvali đavoljim advokatom jer je branio ljude poput Slobodana Miloševića i Sadama Huseina, da bi se na kraju ispostavilo da uopšte nema diplomu ni dozvolu da se bavi advokaturom, zbog čega je u Londonu osuđen na dugogodišnju robiju.