Wiecie co? Rozmawiałam dziś z dziewczynami, które doświadczyły ze strony Marcina „nieprzyjemności”. Są zdruzgotane. Nie mogą się uspokoić. Rzucają talerzami w ścianę bo czują, że kolejny raz, kolejny k*rwa raz narracja należy do faceta. Faceta, który je skrzywdził. Czy pójdą z tym do gazety? Czy przygotują pozew? NIE, BO TAK WYGLĄDA WŁAŚNIE ŚWIAT.
Świat, w którym nadal to mężczyźni (tu edit: oczywiście - nie wszyscy i nie tylko. Fortunniej byłoby napisać: osoby, które mają władzę) narzucają swoją perspektywę, dyktują warunki, piszą długie teksty o swoim nieszczęściu, by między wierszami przemycić co nieco o własnej przemocy.

Marcin pisze o „strachu przed nagonką oraz potrzebie pielęgnowania własnego autorytetu” i dla mnie właśnie o tym jest ten tekst.
Bardzo mi przykro, że reporter miał depresję. Przykro mi, że uciekał w alkohol, w autodestrukcję, że nie umiał poradzić sobie z presją bycia reporterem od spraw beznadziejnych.
Ale to nie zmienia faktu, że „bezkarność” takich zachowań nie powinna zostać bezkarna. Marcin pisze w swoim tekście, że mężczyźni czasem boją się „metoo”. Cóż, gdybym miała tego typu zachowania za skórą, też bym się bała.

Niezwykle uderzył mnie fragment, który – według mnie – jest czystą manipulacją. Metoo sprzyja wyniesieniu każdej URAZY do rangi przestępstwa? Wracając jeszcze raz do tego, czego nie mogę napisać – nie mogę napisać o „urazie”. Ale to, co się stało, urazą nie jest. Urazą dla skrzywdzonych kobiet jest za to tekst Marcina. Bo tym tekstem odebrał im sprawczość.

„Tak, rewolucja karmi się strachem, a metoo ma rangę rewolucji, spełnia podstawowe kryteria – obala system oparty na milczeniu, proces zachodzi bardzo szybko, zmienia struktury społeczne, normy i zachowania, i ma też skrajne oblicze - sprzyja wyniesieniu każdej urazy do rangi przestępstwa nowych czasów, brzydzi się umiarem, bo ten nie daje sprawczości, jest ekspansywne i ma swoją propagandę, czyli język”

O osobie, którą przywołuje Marcin pisze, że „nazwała moje zachowanie przekroczeniem i powiedziała, że mam pamiętać, że nie znaczy nie”.
Wracając do tego, czego nie mogę – nie mogę pochylić się nad tym zdaniem, nad jego interpretacją, więc może zostawię to po prostu Wam.

Wychodzę z internetów bo nie zniosę widoku kolejnych udostępnień tego tekstu z komentarzem o tym, jaki to Marcin jest odważny.

PS. Marcin nie współpracuje już z PSR.