Jest to kolejny tego typu zabytek, który trafił w ostatnim czasie do urzędu konserwatorskiego w Lublinie. Informacje o poprzednich znaleziskach można znaleźć w naszym wcześniejszym naszym poście. Link poniżej

https://www.facebook.com/search/top/….

Buławy były bronią obuchową wywodząca się od maczug. Wg definicji stworzonej przez Mariana Głoska: „buława jest to broń o kulistej, bądź wielopłaszczyznowej, ale zawsze jednolitej, głowicy wykonanej z metalu z otworem w środku dla osadzenia krótkiego, drewnianego, rzadziej metalowego trzonu”. W średniowiecznej Europie tego typu broń pojawiła się prawdopodobnie za sprawą koczowników (być może Chazarów). Popularność zyskała w krajach Europy Wschodniej, głównie na Rusi. Buława poza funkcją bojową pełniła również rolę symbolu władzy.

Obecnie przekazany zabytek odlany został z brązu. Jego wysokość wynosi 72 mm. Głowica zaopatrzona jest w tuleję oraz guzy ostrosłupowe. Głowica nosi ślady intensywnego użytkowania w postaci uszkodzonych i wygiętych guzów. Trudno ocenić, czy uszkodzenia powstały w wyniku toczonych walk, czy może użytkowana była wtórnie jako np. młotek. Wstępnie można ją datować na XII - XIV wiek. Podobne egzemplarze, np. prezentowany w Muzeum Archeologicznym w Krakowie, interpretowane są jako pochodzący z Węgier.
Jak już wyżej wspomniano buława wydobyta została w miejscowości Kłodnica, położonej w Kotlinie Chodelskiej. Jest to niezwykle interesujący region województwa lubelskiego pod względem pozostałości osadnictwa wczesnośredniowiecznego.

Pierwotna lokalizacja buławy oddalona jest o około 1 km od wczesnośredniowiecznego grodziska w Kłodnicy, którego chronologia określana jest na X- XI wiek. Natomiast kolejne wczesnośredniowieczne grodzisko w Żmijowiskach (k. IX – X w.) oddalone nieco ponad 2 km.

Przekazany obecnie zabytek jest kolejnym dowodem na wyjątkowy charakter tego regionu Lubelszczyzny w okresie wczesnego średniowiecza. Głowica zostanie przekazana w depozyt do Muzeum (zapewne Nadwiślańskiego).