Na een half jaar steeds weer ongesteld worden, word je wat onrustig. En na een jaar ga je eens naar de huisarts. Die laat wat testjes doen en er blijkt een reden te zijn om eens met een fertiliteitsarts te gaan praten.

Hmm 🤔 dit hoort toch makkelijk te gaan?

In ‘t ziekenhuis stelden ze ‘n onderzoek voor om te kijken of alles goed doorgankelijk is. Nog groggy van narcose werd me door hork van ‘n arts medegedeeld dat natuurlijk zwanger worden nooit zou kunnen. ‘Je eileiders zijn gruwelijk verkleefd en dat is onherstelbaar, succes’

Ik heb nog nooit zo gehuild en me ook nog nooit zo bang en zo alleen gevoeld (ik lag namelijk nog op de verkoever toen deze arts deze fijne mededeling deed)

Maar gelukkig bestaat er IVF, dat is uitgevonden voor gevallen zoals het mijne. Nou, dat gaan we gewoon fiksen dan. Hoe erg kan het zijn.

Nou, dat zal ik jullie vertellen: Heel Erg
Het wachten, de hormonen, de lage slagings-%, het oogsten van eicellen door met een holle naald door je vaginawand heen in je eierstok eiblaasjes aan te prikken en leeg te zuigen ....

Afwachten of er eicellen zijn, afwachten of ze bevrucht raken, afwachten of de embryo’s wel groeien, afwachten of ze ‘goed’ groeien, afwachten óf je een terugplaatsing zult hebben...

Godzijdank een terugplaatsing!

Afwachten of het embryo zich hecht, afwachten of je zwanger blijkt te zijn (ik wist niet dat anderhalve week zo lang kon duren)

Yes! Een positieve test. Nou hehe, het was ff doorbijten, maar het is gelukt. Meteen de aanstaande opa’s en oma’s bellen natuurlijk..

Het ziekenhuis wil een bloedtest. Een formaliteit, denk je. Maar dan blijkt de waarde lager te zijn dan wenselijk. Het is alsof de grond onder je voeten wordt weggeslagen. Je had geen idee van hCG-waardes en het belang daarvan.

De tweede bloedmeting is ook niet goed. Helaas, deze zwangerschap zal niet doorzetten. Een vroege miskraam. Je lichaam ‘ruimt’ dit zelf op.

Je bent (flink) heftiger ongesteld dan normaal, maar lichamelijk valt de impact mee. Geestelijk is echter een ander verhaal...

Opeens word je bang.

Tot dan toe had je vrij relaxed het hele IVF-gedoe ondergaan, in de overtuiging dat je dit varkentje wel even zou wassen. Deze reality-check kwam echter keihard binnen...

Miskramen blijken best vaak voor te komen. Met 1 vroege miskraam ben je -hoe verdrietig ook- absoluut geen uitzondering. Hop, schouders eronder en gaan.

Maar dan volgt een tweede miskraam, ondanks twee goede bloedtesten dit keer. En een derde, van een eeneiige tweeling, want ze zagen twee vruchtzakjes, ondanks dat er maar 1 embryo is teruggeplaatst... En een vierde...

Tussen de bedrijven door word je nog (op eigen instigatie, want je bemoeit je intussen actief met je eigen zorg en leest álle onderzoeken) geopereerd aan een dubbelzijdige hydrosalpinx (ontstoken eileiders), misschien was dat het probleem...

En samen met een personal trainer doe je er álles aan om zo fit mogelijk te worden, maar zelfs vijf x per week sporten en een streng gereguleerd dieet zorgen niet voor een noemenswaardige gewichtsafname.

Oke, fit ben je en sterk ook. Dat moet dan maar genoeg zijn. Maar balen is het wel en bij tijd en wijlen ook wel demotiverend....

Ondertussen ben je mentaal aan het eind van je latijn. Alle miskramen hebben je tot in het diepste van je ziel bang gemaakt voor het allerergste dat je je voor kunt stellen: nooit moeder worden...

Je vraagt je af hoe je er in vredesnaam mee om moet gaan dat anderen in je omgeving wél kinderen krijgen. Die angst hardop uitspreken tegen die anderen leidt in sommige gevallen tot verwijdering. Mensen kunnen het zich maar moeilijk voorstellen. (gelukkig voor hen...)

Na vier miskramen vind je het tijd voor een second opinion en je wil naar dé arts op dit gebied. Prof. De Sutter van het UZ Gent. Wat in NL niet lukte, dat lukt daar wel en op 22-02-2015 wordt Jurriaan geboren.

Het was het allemaal waard (maar vergeten zal ik het nooit)

Het is namelijk wel zo eerlijk om nog toe te voegen dat het eerste trimester killing was. Met mn miskramen was ik namelijk steeds een stapje verder gekomen, dus niets stelde mij meer gerust. Alleen echo’s. Ik heb die eerste drie maanden wel 8 echo’s gehad ofzo.

Pas toen ik hem voelde bewegen kon ik gaan genieten. En dat doe ik tot op de dag van vandaag 😍 Zelfs de bevalling vond ik fantastisch (met dank aan een ruggenprik, lang leve de medische vooruitgang)

Maar: de jaren in de onvruchtbaarheidsmolen zitten als een soort permanent beurse plek op mn ziel. Je voelt het niet aldoor, behalve als je eraan komt...

PS: ik wil nog toevoegen dat ik me heel goed realiseer dat ik een van de gelukkigen ben. En mijn hart gaat uit naar al die onvoorstelbaar lieve en sterke vrouwen met een gat in hun hart... Als jullie dit lezen: niet dat het in de schaduw kan staan van, maar weet dat ik aan jullie denk.