Այսօրվա իրավիճակը շատ պարզ է․ կա՛մ մենք պայքարում ենք, որը շատ ծանր որոշումներ է ենթադրում, կա՛մ ենթարկվում ենք, իսկ դա նշանակում է, որ կորցնում ենք մեր ազգային արժանապատվությունը, կորցնում ենք հայրենիքը։ Ես հասկանում եմ, որ ընտրությունը շատ ծանր է, բայց և՛ Հայաստանի վարչապետը, և՛ իշխող կուսակցությունը, և՛ ընդդիմությունը պետք է հասկանան մի բան․ եթե մենք շարունակենք միայն մեղավորներ փնտրել և միմյանց փնովել, դա ապագա չունեցող ճանապարհ է։

Հիմա մենք հայրենական պատերազմի իրողությունում ենք ապրում, իսկ դա նշանակում է, որ պետք են այս դժվարությունները հաղթահարելու հստակ մշակված ծրագիր ու գործողություններ։ Մեր պատկերացրած ճանապարհը մեկն է՝ համախմբվել Արցախը պաշտպանելու, Արցախը հայկական պահելու գաղափարի շուրջ: Այդ պայքարը պահանջելու է ծանր, չափազանց ծանր աշխատանք, բայց ուրիշ ճանապարհ չկա, որովհետև ուրիշ ճանապարհն անընդունելի է մեր՝ հայ մնալու համար։

Ես չեմ պատկերացնում, թե ինչպես ենք ապրելու, եթե կորցնենք Արցախը։ Պարզապես ուզում եմ խոսքս ուղղել բոլորին՝ թե՛ իշխանությանը, թե՛ ընդդիմությանը, թե՛ ներկաներին, թե՛ նախկիններին, բոլորի՛ն. եթե մենք կորցնեք Արցախը, դա չի ներվելու, դա դառնալու է խարան: Ու ես խոստանում եմ՝ այնպես եմ անելու, որ դուք, ձեր երեխաներն ու թոռներն ամեն օր ստանաք Արցախի երեխաների նկարները, որպեսզի միշտ հիշեք, որ նրանց ցավը, կործանված մանկությունը ձեր անգործության կամ սխալ քայլերի հետևանքն է։

Բայց ես համոզված եմ, որ մենք թույլ չենք տա, որ դա տեղի ունենա։ Մենք ամեն գնով, ամեն ինչի միջով անցնելով՝ պարտավոր ենք գալիք սերունդներին հանձնել հայկական Արցախ, ուժեղ հայկական պետություն և միավորված Հայկական աշխարհ։ Դա յուրաքանչյուրիս պարտքն ու պարտականությունն է՝ անկախ նրանից, թե որտեղ ենք ապրում՝ այստեղ՝ Արցախում, Հայաստանում, թե Հայկական աշխարհում: Դա մեզ չի ազատում հանուն Արցախի պայքարելու պատասխանատվությունից:

🇺🇸

A few days ago, I was present at an event prepared by students in one of Stepanakert's kindergartens on the occasion of Holy Easter. My interactions with these children not only gave me an infinite feeling of happiness and energy, but also deepened my sense of responsibility to ensure their peaceful childhood and bright future.

Every day of the blockade is a struggle for existence for the Armenians of Artsakh, and in this situation, the events and statements made in the National Assembly of Armenia in recent days have a shocking effect. It is sad to see how the ruling power and the opposition blamed each other with great enthusiasm, yet no one spoke about Artsakh: no one spoke about what we will do so that 120 thousand Artsakh Armenians, including 30 thousand children, have the opportunity to live in their homeland.

Today's situation is very clear: either we fight, which implies very difficult decisions, or we submit, which means that we lose our national dignity, we lose our homeland. I understand that the choice is very difficult, but both the Prime Minister of Armenia, the ruling party, as well as the opposition must understand one thing: if we continue to look for culprits and blame each other, we will remain on a path with no future.

Now, we are living in the reality of a national war, which means that we need a clearly developed plan and actions to overcome these challenges. We only envision one way: to unite around the idea of protecting Artsakh, of keeping Artsakh Armenian. That struggle will require hard — extremely hard — work, but there is no other way, because any other way is unacceptable in order for us to remain Armenian.

I can't imagine how we will live if we lose Artsakh. I simply want to address everyone: the government, the opposition, the present leaders, the former leaders — everyone. If we lose Artsakh, it will not be forgiven; it will become a stain — and I promise, I will ensure that you, your children, and your grandchildren will receive the pictures of the children of Artsakh every day, so that you will always remember that their pain, their ruined childhood is the result of your inaction or wrong steps.

But I am sure that we will not allow that to happen. At any cost, by any means, we are obliged to hand over to future generations an Armenian Artsakh, a strong Armenian state, and a united Armenian world. It is the duty and responsibility of each of us, regardless of where we live: here in Artsakh, in Armenia, or in the Armenian world. This does not release us from the responsibility of fighting for Artsakh.

🇷🇺

В одном из степанакертских детских садов несколько дней назад я присутствовал на мероприятии, подготовленном воспитанниками к Святой Пасхе. Общение с детьми не только придало мне безграничное чувство счастья и энергии, но и ещё больше углубило ответственность за то, чтобы обеспечить их мирное детство и светлое будущее.

Каждый день блокады для арцахских армян – борьба за существование, и в этой ситуации происходившие в последние дни в Национальном Собрании Армении события и звучавшие заявления оказывают шокирующее воздействие. Больно видеть, как властная сила и оппозиция с огромным рвением обвиняли друг друга, но никто так и не высказался об Арцахе. Они не сказали, что мы будем делать, чтобы 120 тысяч арцахских армян, в том числе 30 тысяч детей, имели возможность жить на своей Родине.

Сегодня ситуация очень ясна: либо мы боремся, что предполагает очень тяжёлые решения, либо подчиняемся, а это означает, что утрачиваем своё национальное достоинство, теряем Родину. Я понимаю, что выбор очень тяжёл, но и премьер-министр Армении, и правящая партия, и оппозиция должны понимать одно: если мы будем продолжать только искать виноватых и ругать друг друга, это путь, не имеющий будущего.

Сейчас мы живём в реалиях Отечественной войны, а это значит, что нужны чётко разработанные для преодоления этих трудностей программа и действия. Путь, который мы представляем, один: сплотиться для защиты Арцаха, вокруг идеи сохранить армянский Арцах. Эта борьба потребует тяжёлого, чрезвычайно тяжёлого труда, но другого пути нет, потому что другой путь неприемлем, чтобы мы оставались армянами.

Я не представляю, как буду жить, если мы потеряем Арцах. Просто, хочу обратиться ко всем: и к власти, и к оппозиции, и к нынешним, и к бывшим – ко всем: если мы потеряем Арцах, это не простится, это станет клеймом. И я обещаю, что сделаю так, что вы, ваши дети и внуки каждый день будете получать фотографии детей Арцаха, чтобы всегда помнили, что их боль, отнятое у них детство – следствие вашего бездействия или неправильных шагов.

Но я убеждён, что мы не позволим, чтобы это случилось. Мы любой ценой, пройдя через всё обязаны передать грядущим поколениям армянский Арцах, сильное армянское государство и объединённый Армянский мир. Это долг и обязанность каждого из нас, независимо от того, где мы живём – здесь, в Арцахе, в Армении, или в армянском мире. Это не освобождает от ответственности бороться за Арцах.