«Валюша, поздравляю и радуюсь!

Только что звонил Гриша и поведал мне эту новость. У него всё в порядке. Передает тебе массу приветов. Что передать ему? Что нужно тебе.

Может быть, я смогу увидеть ваше сокровище? Сообщи. Я подожду.

В. Быков».

Тым часам Рыгор Барадулін нейкі час не мог паверыць у тое, што нарадзілася дачка, бо чакалі сына, нават імя падабралі — Яраслаў… Гэта ўжо значна пазней Барадулін напіша, прысвяціўшы радкі Ілоне:

Ганіце сум з ілбоў,

Дарэмна не тужыце,

Пакуль жыве любоў,

Як перапёлка ў жыце…

…Дужа гэта ўсё складана — чужыя жыцці, чужыя пуцявіны лёсаў… У непрычэсаных дзённіках Рыгора Барадуліна шчыра і без недагаворванасцяў у тым ліку і пра самых блізкіх людзей — сямейнікаў... А разам з тым прыгадваю, як аднойчы стаў міжвольным сведкам тэлефоннай размовы Барадуліна з дачкой (вярнуўшыся на нядоўгі час з Пецярбурга ў Мінск, Ілона з’ехала потым разам з мужам у Ізраіль, адкуль ніколі ўжо не вярталася) — дзядзька Рыгор казаў тады на развітанне: «Дзякуй, залатая, дзякуй, залатая, залатая, залатая… Я люблю цябе».

…Яна дужа хацела вярнуцца дамоў, нават прагнула таго вяртання, так і пісала ў лістах. Прагнула, але — не вярнулася, не здолела вярнуцца…

P. S. На фотаздымку той рэдкі момант, калі ўсе родныя разам: дзядзька Рыгор з жонкай Валянцінай Міхайлаўнай, дачкой Ілонай і ўнучкай Дамінікай.