Vorige week ging ik met mijn JR East Tohoku-pas een weekje de omgeving van Sendai verkennen. Natuurschoon, een capsule om in te slapen én een Euro Disney-shirt (in Sendai?!), hier:

Ik bezocht Namie, het spookstadje op acht kilometer van de kerncentrale Fukushima Daiichi. Veel foto's, hier:

Shanghai, Hongkong, Tokio, Amerika (2x), Parijs... Ik bezocht alle Disneyparken ter wereld voor een onobjectief vergelijkend warenonderzoek. Welk park scoort het hoogst, en welk park is stiekem best wel kut? Mijn top 6, hier!

☀️ TADAA! ☀️

Over vriendschap en plannetjes.

In dit gedeelte van Tokio beweegt iedereen zich voort op de fiets, dus Oranda-jin Toeps ging er ook maar eentje halen. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan...

Stel, je ziet een dun model en je vingers jeuken om er wat over te zeggen. Lees dan eerst even dit:

Wetenschappelijke onderzoeken lezen blijkt lastig voor blog Bedrock... Wat een draak van een artikel!

Sorry, maar de standaard foto van mezelf voor de Golden Gate Bridge moet ik jullie verschuldigd blijven. Lees hier waarom:

Amerika... It's not me, it's you.

Jeske van der Pal, mooi kind! 💖

Het is weer tijd voor een aflevering van "Toeps, de meest succesvolle autist ever." Oh wacht, dat ben ik niet.

Gezeur. First world problems. Dertigersdilemma's. Jep, ik ben er zo eentje.

Volkskrant Magazine plaatste een belachelijk stuk over autisme en andere aandoeningen. Mijn repliek, hier:

Het leven begint aan het einde van je comfort zone, zeggen ze. Maar hoe is dat als je autisme hebt? Moet je prikkels dan zo veel mogelijk mijden? Ik vind van niet.

“We hopen dat je je gisteravond nog even flink te goed hebt gedaan aan chocolade of chips, want het is zover: vandaag zijn we officieel begonnen met lijnen.” - Zucht. Waarom ik zo'n hekel heb aan dat eeuwige gelijn.